Osiem bezlistnych drzew ułożonych promieniście w koło, koronami na zewnątrz, pniami do środka. W miejscu, gdzie się spotykają, świeci białe światło.
Każde drzewo namalowałam osobno, z pełnym rysunkiem rozgałęzień — im dalej od pnia, tym cieńsza kreska, aż do włosowych końcówek. Dopiero ustawienie ich w koło zamienia osiem pejzaży w jeden ornament.
Nie jest to mandala w żadnym religijnym sensie. Zainteresowało mnie, co się dzieje, gdy rzecz z natury nieregularną ustawi się w idealnej symetrii — i okazało się, że przestaje być drzewem, a zaczyna być wzorem.
Chłodny błękit i symetria dają pracę bardzo spokojną, dobrą do wnętrza, które ma wyciszać.
Olej na płótnie, 100 × 100 cm. Praca sprzedana — zostaje w archiwum, żeby było widać, skąd wzięły się obrazy dostępne dziś. Podobne motywy są w galerii obrazów olejnych.